Hawaii 2003

Het moest er toch eens van komen, naar Hawaii.
Mijn zusje Karin woont er per slot van rekening al sinds 1986 en ik was nog nooit geweest.
Mijn moeder moest maar mee, die wist er de weg, ze was al wel geweest, net als de rest van de familie.

Aangezien ik nog nooit gevlogen had ( ja natuurlijk wel zelf in een lesvliegtuigje en een rondvlucht samen met de brandweer boven een mistig Soesterberg) maar nooit commercieel had ik toch wel de nodige spanning, hoe werkt alles in godsnaam ?

We vliegen met Continental, het inchecken en de douane verloopt soepel, ondanks mijn zware koffer en mijn hangslotje.
Het toestel vertrekt op tijd, we zitten in een Boeing 777 , lekker krap maar wel aan het raam.

Nederland met zijn polderlandschap is al snel onder ons verdwenen, op weg naar Engeland en Ierland.

Ierland, Ijsland en Groenland zijn goed te zien . Boven Canada en Noord-Amerika is het grijs en grauw, boven Newark moeten we nog een half uur rond blijven cirkelen omdat de een of andere Bush het nodig vind om op hetzelfde vliegveld te landen.

Na in het vliegtuig de verplichte formulieren te hebben ingevuld, kunnen we richting bagage en douane, waar we allerhartelijkst ontvangen worden door twee chagrijnige beambtes die duidelijk met het verkeerde been uit bed zijn gestapt, al is het nu al rond vijf uur 's middags.

In Newark hebben we een hotel geboekt bij Best Western, we worden door een shuttlebusje opgehaald en naar het hotel gebracht.De kamer is behoorlijk groot met twee aparte bedden, en een ligbad.
Mijn moeder vind het bed zo lekker liggen, dat ze de volgende twaalf uur onafgebroken slaapt.

De volgende ochtend lekker in bad en ontbeten in het hotel, kan ik vast wennen aan de donuts.

Terug naar het vliegveld, weer door de douane , schoenen uit  en de rest door de scanner nu komt de aap uit de mouw, of het wurgkoordje uit mijn tas.
Volgens de ANWB is het  een handig slotje om je bagage vast te zetten, als je bijvoorbeeld eens naar het toilet wilt; volgens de douane is het een wurgkoord, er zit wel een staalkabeltje aan, maar iemand wurgen daar ben ik te vredelievend voor.

Na het wurgkoordje ingeleverd te hebben, kunnen we toch nog aan boord, dit keer van een Boeing 767, die behoorlijk wat ruimer is, dat is toch wel fijn als je ruim elf uur moet vliegen.
Op Honolulu airport werden we opgewacht door Karin met voor ieder een lei, niet om op te schrijven maar voor om je nek.

De eerste dagen was ik behoorlijk grieperig, ik ben zelfs een hele dag naar bed geweest.

We hadden een week een auto gehuurd, de rest van de tijd zijn we vervoerd door the Bus en de auto van Erick de vriend van Karin.

Met lijn 12 van the Bus naar China Town, waar we door een stinkende overdekte markt, met verse vis en groenten liepen. 

Een stukje verder stond aan de haven de aloha tower, ooit het hoogste gebouw van Honolulu, met winkelcentrum waar vanaf de haven en de omgeving rondom kon worden bekeken.

Ook hebben we een vulkaan bezocht, die gelukkig al reeds lang is uitgewerkt, en waar nu de militairen liggen ,op de punchball ,die bij de slag om Pearl Harbor gestorven waren en ook nog uit latere oorlogen in de pacific.

Het uitzicht was er erg mooi, er was zicht op Waikiki en op de wolken. Daar kwam een geweldige plensbui uit en de boom waar we onderstonden kon het al snel niet meer aan. Doorweekt konden we terug naar de auto met airco zodat de ramen in ieder geval niet besloegen. 
Daarna nog een klein rondje langs de stranden in het zuidoosten en oosten, waikiki beach (live webcam)en sandy beach 

Ook nog even het amerikaanse junkfood proberen bij Jack in the Box.
Best wel lekker die Taco's en 's
Ondertussen was het echt gaan plenzen, soms was de weg niet eens meer te zien.

Ook nog de ananas plantage bezocht van Dole

De volgende dag naar de Pali lookout, waar vroeger de vijanden van de oorspronkelijke bewoners over de rand werden geduwd waar de hevige wind de rest deed, het waaide er zo hard omdat de wind door een soort tunnel moest. Ook toen wij er waren was de wind behoorlijk sterk, in een heel klein gebied, ik kan me wel voorstellen dat als je even opsprong over de rand zou verdwijnen.

Naar Pearl Harbor, waar het      USS Arizona Memorial is waar de Japanse aanval op de Amerikaanse marine basis herdacht wordt, hebben de japanners toch nog iets nuttigs gedaan ondanks al die doden, anders had Amerika misschien nog niet aan de tweede wereld oorlog meegedaan en hadden we allemaal Duits gesproken.
Eerst gekeken naar een indrukwekkende film over de aanval en daarna naar het monument waar het slagschip de Arizona nog steeds ligt, gezonken en geroest met nog steeds de 1077 doden aan boord. Over en boven het schip is het monument gebouwd.

Hawaii maakt deel uit van Polynesië en daar is een heel openlucht theater
aan gewijd. Het Polynesian cultural Center. Een groot openlucht museum met demonstraties speerwerpen, kokosnoot melken, kokosnotenboom klimmen en natuurlijk dansen. Iedere eilanden groep had een eigen dorp en hun eigen demonstraties. Ook waren er gelukkig voor mijn moeder ook overal souvenir winkeltjes. Op weg erheen zijn we eerst nog van de natuur gaan genieten langs de noordoost kust.

Na het eten , met stokjes iets anders kunnen we niet meer, naar een groot theater waar de afsluitende show was, met heel veel dans uit verschillende eilanden, vooral de vuurdans was erg mooi om te zien en humoristisch.

De laatste zondag hebben we mijn moeder achtergelaten voor de tv en zijn we met zijn drieën de westkust langs gelopen naar Kaena Point, gelukkig had ik mijn GPS bij me zodat we de weg terug konden vinden, wat niet al te moeilijk was omdat we dezelfde weg terug liepen. Al met al toch zo'n uur of drie gelopen, langs strand, rotsen en kliffen. Bij het eind van het eiland was een broedgebied voor albatrossen, ze waren iets kleiner dan in gedacht had.

Eten 

Ook wij moesten natuurlijk eten, Karin en Erick hebben ons naar verschillende restaurants gesleept. Ook met Patty hebben we geluncht in het befaamde  House without a key  in Waikiki dat geïnspireerd is op de verhalen van detective Charlie Chan verfilmd in 1926, bij een ieder wel bekend.

Hier hebben we heerlijk gegeten ,lekker buiten met uitzicht op waikikibeach.

Als je in Hawaii bent moet je natuurlijk ook het geschaafde ijs eten dat beroemd is in heel Haleiwa , een surfersparadijs.

Japans gegeten met de moeder en oom van Erick, bij Ideta op 620 Kohou 35

De laatste avond in The Willows, een half open restaurant met palmbomen, watervalletjes een boot, galerie en een kapelletje waar getrouwd kon worden, maar ik had niemand bij me die geschikt was.

En natuurlijk heeft Karin voor ons heerlijk gekookt, en het ontbijt verzorgd.

Gelukkig hebben we het vele junkfood links kunnen laten liggen, de keuze was ook veel te groot, niet alleen Mac Donalds, maar ook Kentucy Fried Chicken, Taco Bell , Jack in the Box en zoals in het Ala Moana Shopping Center nog 70 verschillende eettentjes.

Cultuur

Ook mochten we kennis maken met de Amerikaanse cultuur op de televisie.
Ruim 50 zenders en toch nauwelijks iets te zien wat de moeite waard is, tenzij je van reclame houd of Soaps. (1 uur soap bevat toch zeker tien reclame blokken).

Iedere dag kreeg Karin ook ongeveer een kilo papier binnen, 
de Honolulu Advertiser met de nodige en vooral onnodige folders.

Natuurlijk hadden we ook nog de nodige boeken bij me, ik heb er zo'n zeven gelezen inclusief drie boeken van Karin waaronder een Engelstalige.

Na vijftien dagen zat het er toch op

, na afscheid genomen te hebben op het vliegveld we vlogen 's avonds en Hawaii was bijna donker toen we vertrokken, in New York kwamen we met zonsopgang aan, mooi gezicht die zon zo boven de wolken, daarna door de wolken naar beneden waar de stad verlicht was door miljoenen lichtjes.

Na maar twaalf uur wachten op het vliegveld, we hadden boeken bij ons, er waren winkeltjes en eettentjes konden we het vliegtuig weer in, de koffers waren doorgestuurd naar Schiphol.

Na een vertraging van een uur konden we richting Amsterdam, waar we opgewacht werden door Marion en Sandra en Rob, na een Hollandse cappuccino zat de vakantie er op en gingen we huiswaarts.

Nog een keer?

Voorlopig natuurlijk niet, mijn geld is weer eens op, ik heb o'ahu nu wel grotendeels gezien. De natuur is toch niet helemaal wat ik er van verwachte, een tropisch eiland met palmbomen, mooie stranden .
Het was er natuurlijk allemaal maar ze hadden al die mensen met hun flatgebouwen, snelwegen, auto's, autowrakken niet moeten toelaten. 

Ik ga vast nog wel een keer terug maar dan gecombineerd met de andere eilanden die qua natuur mooier moeten zijn en in ieder geval minder bevolkt.