Foto's Slovenië (groter formaat- niet om te printen)
Beschrijving wandelreis Slovenië
Na maanden van gedegen voorbereiding, per slot van rekening was de vakantie al in januari geboekt, was het dan toch zover.
Dag 1.
Het inpakken van de rugzak:na alles verzameld te hebben, alles
uiteraard lichtgewicht en de lijst van intertrek ernaast kon het grote proppen
beginnen.
Het eerste probleem kondigde zich al snel aan, mijn normale dagrugzak met frame
paste niet in mijn grote rugzak en was er ook moeilijk aan te bevestigen,
gelukkig had ik nog een andere rugzak.
Na alles ingepakt te hebben bleek ook dat niet alles in een rugzak kon,
de dagrugzak moest ook gevuld worden.
Op de weegschaal bleek dat ik met rugzakken om ineens twintig kilo zwaarder was
geworden, dat was nog eens iets anders dan de aangeraden 8 kilo.
Nog maar eens schiften; de spullen op de lijst van intertrek moesten
natuurlijk mee, dat was de minimale vereiste.
Altijd handig zo'n mok voor onderweg of een EHBO doos en huttensloffen.
Onderbroeken heb je ook wel eens nodig, net als schone sokken en wat shirts en
ritsbroeken.
Toen toch maar richting trein, op het station in Deventer aangekomen, bleken er nog 3 medereizigers te zijn, die ook bepakt en bezakt waren.Het waren dezelfde backpackers waarmee ik in januari achter een biertje in de heks besloten had om te gaan wandelen in Slovenië.
Op het station in Arnhem lag het geld al op ons te wachten bij het GWK, ineens waren we bijna twee ton rijker. Op het perron voegde zich nog een medereiziger zich bij ons selecte groepje evenals de reisleider.
We konden instappen in de ICE, waar de rest van het reisgezelschap zat,
op gereserveerde plaatsen. Iedereen bleek er zin in te hebben en via een
overstap in Frankfurt, kwamen we in Munchen aan (met een topsnelheid van 302
km/uur).
Na een biertje op het station gedronken te hebben, konden we overstappen in de
slaaptrein die ons naar Lesce/Bled zou brengen.
We sliepen met z'n vieren in een coupe met twee vreemden, waarvan de man zo gigantisch
snurkte dat we effectief toch wel 2 uur konden slapen. Bovendien werden we nog
twee keer gestoord voor paspoortcontrole.
Dag 2.
Geheel niet uitgerust stonden we om zes uur 's ochtend op het station van Lesce/Bled
Daar was nog een uur de tijd om geld te pinnen, bij de enige
pinautomaat van het slaperige dorpje, wie wil er niet slapen op dat tijdstip.
Om zeven uur zouden we met de bus mee, naar het begin punt van onze vakantie,
tot die tijd, nog even op het station rondgehangen en wat gegeten.
Bij dit hotel konden we allemaal uitstappen en eens lekker naar een
luxe toilet (misschien wel de laatst in 14 dagen). Ook de koffie was er lekker.
Aan het eind van de middag zouden we naar onze eerste hut wandelen, aangezien we
voor een actieve vakantie hadden gekozen werd besloten om de zware rugzakken
maar achter te laten en het meer van Bohinsko rond te lopen.
Op een terrasje twee halve sandwiches gegeten, met mozzarella en tonijn, daarna
moest een groot gedeelte van de groep zonodig zwemmen, in het koude meer.
Terug bij het hotel, bleek dat de rugzakken er gewoon nog stonden, dus konden we
naar onze eerste hut.
Die bleek bergop te liggen, klimmen met zo'n zware rugzak is toch heel iets
anders dan op het vlakke lopen zonder.
Na een schets gemaakt te hebben van deze hut, konden we een slaapplaats
uitzoeken, in een matrassenlager (dit was een ruimte waar matrassen lagen)en
wat eten.
Jammer genoeg geen forel, zodat deze nog langer in een veel te kleine
bak moesten blijven zitten.
Dag 3.
De volgende dag naar de hut waar we het langst zouden blijven Koca pod Bagotinom, met een kringeldingetje onder de c. Dit was een klim van zo'n 900 meter, ik begon vol optimisme vooraan, maar moest het al snel afleggen tegen mijn longen. Na de nodige rustpauzes kwamen we boven bij een hut aan die verbouwd werd.
Onze hut lag nog een kwartiertje verder, maar op dat moment veel te ver. Lekker
in de zon genoten van het niet klimmen.
Enkele van ons zagen nog een jong vosje.
Het moest er dan toch maar van komen, de rugzak om en doorlopen naar de hut waar
ons drie rondborstige vrouwen waren beloofd door de organisatie.
De hut lag in een kom in het gebergte en zag er ongeveer zo uit:
In kamer zeven stond mijn bed opgesteld samen met die van zes anderen,
waaronder een snurker.
Ook waren er onbeperkt huttensloffen aanwezig (net als in alle hutten die we nog
aan zouden doen). Er was zelfs stromend water en een werkend toilet, de enige
die er niet waren : de drie rondborstige vrouwen die de hut beheerden.
Er waren wel drie vrouwen,die niet al te vrolijk rondliepen en er drie jaar
geleden misschien beter hadden uitgezien, daar moesten we het maar mee doen.
Dag 4
Een wandeling langs een meer waar alweer gezwommen moest worden, het water was nat en het was behoorlijk warm,
daarna naar deze hut waar Jota gegeten kon worden.
Recept Jota
Kook de bonen in water met de knoflook, zout ze na een uur.Als ze zacht zijn maak dan een roux van de bloem tot goudkleurig in de olie met de uien. Meng het met de bonen, en voeg de zuurkool toe. Laat nog 10 minuten zachtjes doorkoken.Voor de lekkerigheid kun je ook nog spekjes toevoegen.
Dag 5
Wandeling naar Planini za Skalo (1542 meter)
Een mooie wandeling naar een hoogvlakte, waar weer en wind de
krijtrotsen hadden uitgesleten in grillige vormen.(helaas geen eigen foto's).
Wel het eerste bij de hut voor een koud biertje.
Dag 6.
Van de hut naar Planini Razor.
Vandaag een tweedaagse reis, althans het begin ervan.
De rugzak gepakt voor vandaag en morgen, we moeten onze vertrouwde hut verlaten,
stijgen tot 2000 meter en vinden een bergkam in de laaghangende bewolking, de
hut is hiervandaan te zien.
We besluiten niet over de bergkam te gaan, maar kiezen een lagere
route. Het pad is in het begin moeilijk te vinden, volgens onze gids is de route
na de tweede wereldoorlog niet meer belopen. Nadat we over een horizontale
ladder zijn gelopen is het pad opeens weg, dan maar naar beneden langs een
steile helling, voor mijn gevoel 45 graden.
Tijdens deze afdaling, maak ik nog een smakkerd, gevolg zijn aardig wat
schaafwonden en een letselfoto.
Na deze moeilijke afdaling vinden we toch weer een pad,dat ons langs de rand van
de berg voert compleet met mariabeeld en hoge temperatuur. Dan worden de
beloofde hutten bereikt met watertap, ondanks de twee liter water die ik
onderweg al gedronken heb besluit ik deze hoeveelheid nogmaals in te nemen.In
een beukenbos aangekomen besluiten we om de volgende hut maar hartlopend te
bereiken.
Dag 7 Terug naar Pod Bogatinom
Terug naar onze vertrouwde hut, vandaag is het voor de verandering weer eens mooi weer, dat wordt weer smeren. Een dag ook om eens rond te kijken naar de bloempjes.
zoals er is de edelweis, hele velden vol zijn ons beloofd, maar dat valt wel
tegen.
Ook de gentiaan is aanwezig
En natuurlijk de voor vandaag beloofde Kranska Lilija
De fauna beperkt zich weer tot insecten en enkele vogels.
Dag 8 Naar Koca na Planini pri Jezeru
Vandaag verlaten we onze vertrouwde hut, net nu de drie dames beginnen te ontdooien. Met volle bepakking door beukenbossen en langs alweer een meer, waar natuurlijk gelezen moet worden ; ik heb per slot van rekening geen kilo boek meegenomen om niet te lezen. Na gedonder in de verte bereiken we toch droog de volgende hut waar we drie nachten blijven.
Dag 9 Rondwandeling via Koca pri Triglakik jezerih (1685 meter) en
Zasavska koca (2071 meter)
Wandeling met veel hoogtepunten, letterlijk en figuurlijk. Eerst komen
we aan bij een groepje kleine huisjes, waar je afgelikt kunt worden door koeien,
daarna naar grote hoogten met groots uitzicht een afdaling via de eerst
klettersteig en vele meertjes waar nu eens niet in gezwommen wordt.
Via een route over verschillende ijs en sneeuwvlaktes bereiken we een bergkam,
waar het hard begint te regenen. Voor het eerst mijn feloranje jas aangetrokken,
na tien minuten natuurlijk weer droog.
Dag 10 Rustdag
Eindelijk een rustdag, tenminste volgens het programma, helaas is bijna iedereen door zijn geld heen, ik tenminste wel, dus dat wordt afdalen met de helft van de groep ,naar het meer en de geldautomaat.
In het begin is het pad nogal glibberig, het heeft vannacht geregend,
we komen langs onderweg langs een hut waar koffie gedronken moet worden .
Beneden in het dal wordt ons duidelijk wat we de afgelopen week, niet gemist
hebben, de welvaart en de grote hoeveelheid mensen en auto's.
Na het pinnen en een ijsje, eten in het vorige dorpje (lekker vet en veel, boerenschotel
en een biertje).Gezien onze rustdag wordt voor ons zevenen een taxi besteld.
Ook maar even cultureel gedaan het kaasmuseum in, op de foto's
staan mensen die een zwaar leven achter de rug hebben. Foto's uit de 19e eeuw ?
Het blijken foto's te zijn die nog geen dertig jaar geleden gemaakt zijn.
Vlak voordat de taxi verschijnt, blijkt de groep zich toch nog op te splitsen, er zijn nog sportievelingen die terug willen lopen. Een wandeling van ruim drie uur, die afgelegd wordt in net twee uur. Ik kies ervoor om de taxi te nemen, we rijden de anderen nog even voorbij en rijden dan de bergen in over een pad vol steenslag, tegenligger en afgronden. Gelukkig zit ik aan de goede kant in de taxi met airco, zodat ik de afgronden goed kan zien.
Op een parkeerplaats worden we uitgeladen en wacht ons nog een wandeling bergopwaarts van 3 kwartier, het blijkt ook in een half uur te kunnen.(hardlopen tegen de berg op werkt ook nog eens ontspannend voor je wandelspieren).
Dag 11 van koca na planini pri jezeru (1453 meter) naar Vodnikov Dom
Oorspronkelijk zou de wandeling naar Dom Planika gaan maar deze hut
blijkt volgeboekt te zijn.
Mooie tocht met volle bepakking en redelijk wat klimmen en dalen via
steenslagpuinhellingen, Drie van de groep maken er een wedstrijdje van wie het
eerste bij de hut is. Prijs voor de winnares een biertje, ook de rest van de
groep kan zich laven aan een koud biertje.
Dag 12 Naar Dom Planika en de Triglav.
Vandaag naar de hut Dom Planika en een facultatieve beklimming van de
Triglav.
Vanochtend is er een straffe wind opgestoken, die ons soms bijna van de berg
afwaait, met onze volledige bepakking zijn we extra zijwindgevoelig. Eindelijk
kan ik ook mijn handschoenen gebruiken, dan vriezen mijn handen er tenminste
niet van af.
We komen uiteindelijk in een heerlijk verwarmde hut aan
, de Triglav hult zich in de laaghangende bewolking. Als het weer zo blijft kan er niet verantwoord beklimt worden.
Omdat de beloofde palatsjinken nog steeds niet gegeten zijn, moet het
nu maar gebeuren.
Volgens Ludo onze gids zijn het geen pannenkoeken, daarvoor zijn ze te dun, maar
ook geen flensjes daarvoor zijn ze te dik.
Ze zijn in ieder geval lekker.
Hier volgt het recept, je kunt ook nederlandse ingrediënten gebruiken.
's middags blijk het weer op te klaren, maar ik besluit de Triglav niet
te beklimmen, ik loop al twee dagen niet erg lekker en met maximale doping voor
mijn longen. Een groepje onverschrokkenen gaan toch naar boven, goed ingepakt
tegen de kou. (weer komen mijn handschoenen te pas).
In de slaaphut blijkt alles koud en klam zodat er van een middagdutje niets komt
dus maar aan de jota en het bier. Als ik mijn telefoon aanzet blijkt dat de
groep de top al bereikt heeft.
(toch een beetje spijt dat ik niet meegegaan ben naar de top).
Iedereen keert terug, hulpdiensten zijn wederom niet nodig. Het blijkt dat je
zelfs op Teva's de top had kunnen bereiken, als je Zweed was en goed tegen de
kou kon.
Een korte broek was ook niet handig zo boven op de Triglav, gelukkig bleef
ik beneden in de warme hut.
Dag 13 Van de Dom Planika (2401 meter) naar Trenta (520 meter)
Vanochtend naar het hurktoilet geweest waar de wind omheen gierde, en het
lekker onder je door tochtte, maar ja wat moet dat moet.Daarna afdalen met
volle bepakking en volledige groep. Eerst naar de hut Trzaska koca
Omdat het nog vroeg op de dag is, besluit een klein maar select
gedeelte van de groep de nabij gelegen bergtop te bestijgen.
Halsstarrig weiger ik mee te gaan, zodat ik ruim een uur later, na een behoorlijk
pittige beklimming compleet met alweer een klettersteig en ijs en sneeuwvlaktes,
op de top sta te genieten van het uitzicht.
Terug in de hut even gegeten om de rest van de groep voorsprong te geven. De
afdaling naar Trenta is behoorlijk lang maar mooi.
Het blijkt dat afdalen wat makkelijker gaat dan klimmen gezien de vermoeide en
verhitte tegenliggers.
De eerste groep is toch niet in te halen, het blijkt dat ze al lekker
bij een restaurant zitten te genieten van alweer een biertje, leuk te horen als
je nog zeker twee uur te gaan hebt.
Het biertje beneden in het dal is inderdaad genieten.Het grootste gedeelte van
de groep wil met de bus naar de volgende hut.
Dit is niet de geplande overnachting in Trenta met de beloofde douche.
Omdat ik al 3 kwartier gerust heb, kies ik er voor om met een paar andere naar
de hut te lopen. Ik ben tenslotte op gezette tijden een bikkel, met twee ballen
trouwens. Het pad gaat langs de rivier, over een toeristisch pad met veel
aangelegde trappetjes.
Bij de hut aangekomen lekker wassen, dat was tenminste de bedoeling, het blijkt
dat er niet op ons gerekend was. Uiteindelijk komt het toch nog goed en krijgen
we zelfs nog te eten.
Dag 14 Bezoek aan Trenta Ljubljana
We hebben democratisch besloten dat we vandaag naar Ljubljana gaan.
Uren in de bus, je moet er wat voor over hebben tenslotte.
Rond het middaguur komen we aan in de hoofdstad van Slovenië, en dan moet het
er toch maar van komen, opsplitsen !
We zijn al zo lang als groep bij elkaar, nu wordt het tijd voor vrijheid, ieder
doet waar hij zin in heeft, de enige afspraak is dat er vanavond gezamenlijk
wordt gedineerd.
Ik blijf bij de culturele terrasgroep. We besluiten cultureel te
doen: we bezoeken alle kerken waar we binnengaan, de overdekte vismarkt,
een groente markt en een expositie over Jugendstil.
Hiervan is veel in de stad te vinden. Maar bovenal is het een terrasgroep,
lekker eten buiten op een terras met een heerlijke wijn, ijseten op het volgende
terras, mensen kijken vanaf de fontein, een biertje pakken op een terras en
uiteindelijk het overvloedige diner.
Het diner is niet te vergelijken met het hutteneten , alles is te bestellen:
koffie zonder prut, verse salades, wijn, zeevruchten je noemt het maar op.
Maar aan alles komt een eind ook aan dit diner, we moeten tenslotte rond
middernacht terug zijn op het station waar onze rugzakken liggen te wachten in
het bagagedepot.
Evenals de reserveringstickets voor de slaaptrein.
Het sleuteltje voor deze kluis is in het bezit van een medereiziger ,
die niet mee is gegaan naar het station, maar naar de jeugdherberg om de
vakantie nog enige dagen te verlengen.
Gelukkig arriveert de sleutel nog enkele minuten voordat de trein arriveert.
De terugreis is er een van weinig slapen, eerst moet er nog snaps gedronken
worden, daar was die mok natuurlijk voor. Helaas kan ik hem niet snel genoeg
vinden.
Dan is er natuurlijk de onnavolgbare conducteur, die de tickets inneemt en
midden in mijn slaap er wederom om vraagt. En de paspoortcontrole midden in de
nacht, ook de conducteur neemt de paspoorten in beslag.
's morgens vroeg komen we in Munchen aan waar we kunnen ontbijten. Na een lange
treinreis wordt het afscheid nemen van de medereizigers.
Ik reis door naar Utrecht, mijn wasmachine is nog steeds kapot en ik ga bij mijn
moeder langs. Een mooie combinatie.
Het einde van een mooie, soms inspannende vakantie, in een steeds weer verassende
omgeving, met een groep waar het prima Jota-eten mee was.
Wat volgt is een reünie , het bestellen van foto's en het
bijpraten.