Wallentour 2005.

Zaterdag 10 september samen met 14 collega's betaald door de werkgever naar de wallen geweest. Met de trein naar Amsterdam, eerst tot Amersfoort als haringen in een ton staand in de trein. Kruidvat en de NS hadden een actie van dagkaartjes voor slechts tien euro en daar hadden veel mensen, net als wij gebruik van gemaakt. In Amersfoort stond een lege trein voor ons klaar, zodat we bij elkaar konden gaan zitten.Vanaf het centraal station naar de Nieuwezijds voorburg wal waar Yellow Bike gevestigd is.

Daar was het nog wachten op de rest van de collega's uit richting Zwolle, die met de auto reisden.Rond half elf werden de fietsen uitgedeeld, die merkwaardig genoeg geel geverfd waren. Ondanks de slechte weersverwachting kregen we geen poncho's mee, het bleef dan ook schitterend weer de hele dag.

We werden opgedeeld in twee groepen en reden onder leiding van gids Kato richting de Jordaan. Al vrij snel bleek dat twee van de fietsen lekke banden hadden en één fiets zo'n slag in de band had dat de berijders terug gingen om een nieuwe fiets te halen.

Ondanks dat het gele fietsen waren, ging het trappen zwaar en het remmen beroerd, het parkoers werkte ook niet mee, met al die bruggetjes. Via de Westerkerk, door de Jordaan naar het vondelpark  waar we op een terras genoten van koffie met gebak (heerlijk ontbeten).

Daarna via de PC hoofstraat  compleet met Porsches van Pon en het museumplein langs de melkweg waar 's avonds nog rellen uitbraken tussen punkers en politie, via de magere brug , de nieuwmarkt met z'n waag richting de roze buurt waar geadviseerd werd niet  te fotograferen(wel de gebouwen maar niet de vrouwen en omgebouwde mannen achter het raam).

Toen terug naar Yellow Bikes , daarvandaan naar restaurant de Zagerij in de Jordaan , waar ieder woensdag live blues gespeeld wordt.Daar kregen we een kop Frans z'n uiensoep opgediend en een lekker broodje.

Tijd om terug te gaan naar Yellow Bikes, het startpunt van het middagprogramma, de wallenwandeltour onder leiding van een gids.

Voordat we het gebied te voet ingingen , op de Warmoesstraat waar mijn oom samen met Baantjer recherche werk deed, werd ons aangeraden, onze bezittingen goed in de gaten te houden.Ik weet niet of het geholpen heeft, we werden niet beroofd !

Het enige groen, op de wallen voor de Casa Rosso.

De wallen trekken veel toeristen en bezoekers, het afdelingsbudget is zodanig dat alleen de drank en de tour bekostigd worden, eventueel bezoek van de dames is niet bij de kosten inbegrepen.

Onderweg hebben we zeer goede uitleg gekregen van de gids, onder andere over het gezegde in de aap gelogeerd zijn, vroeger was 't Aepje een  logement voor zeelieden op de zeedijk die als betaling niet zelden een aapje meenamen van hun verre reizen, deze apen vol met vlooien zorgde ervoor dat de loge's behoorlijk last van jeuk hadden.
Ook de waag op de nieuwmarkt werd uitvoerig besproken, een van de vele functies van het gebouw was een faculteit van de universiteit van geneeskunde, hier schilderde Rembrandt de Anatomische les van Professor Tulp , hier konden ook burgers van de stad tegen betaling zo'n autopsie meemaken. De overleden patiënten waren in veel gevallen misdadigers, die buiten aan het gebouw gehangen werden.

Op de Dam aangekomen was het tijd voor een terrasje en enkele biertjes, voor slechts vijf euro per stuk.

Nadat er enkele souvenirs gekocht waren voor twee op het werk achtergebleven collega's, tegenwoordig wordt er ook op zaterdag gewerkt.Dan is het tijd voor het avondeten, we vinden een flauwe Argentijn met veel vlees, schuin tegenover de Beurs van Berlage.

Een nogal duister zaak die Argentijn

Daarna nog een ijsje van Australian en koffie bij Cafe Hoppe, het grootste gedeelte van de groep is behoorlijk vermoeid en we begeven ons richting centraal station. Met z'n vijven blijven we over en duiken de wallen nog even in, het is ondertussen schemerig geworden, de rode en blauwe lampjes komen zo veel beter tot hun recht, we wringen ons door de elleboogsteeg,

Ingang elleboogsteeg bij daglicht.

 het nauwste steegje van Amsterdam, niet alleen door de bouw maar ook door de enorme borsten van één van de hoeren die ons bijna de weg versperd. Op een terrasje bij de oude kerk drinken we nog wat, en kijken naar de mensen die voorbij komen, vooral een groep japanners met een vrouw die zich ontzettend opwind werkt behoorlijk op de lachspieren.Dan is het tijd om naar huis te gaan. Voor een uitstapje met het werk moeten we weer een jaar wachten, maar de plannen kunnen alweer gemaakt worden.